Harapi i Beledijes (histori e ndigjueme në Shkodër për nji pikturë të Kolë Idromenos)
Personi për të cilin po flasim, njihet si Harapi i Beledijes (Harapi i Bashkisë së Shkodrës) ka hi në legjndë. Thuhet Harapi i cili thirrej kështu prej shkodranve ngaqë ishte zezak, ndoshta etiopas, ishte adjutanti i Hasan Riza Pashës. Ky njeri me portretin e tij frikshëm, sa herë kalonte rrugicave të Shkodrës krijonte panik dhe gjithnji gratë mbyllnin kanatet e dritoreve. Edhe sot në Shkodër, fëmijët praktikojnë nji lojë mes tyre, njeni nga fëmijët përplas shuplakat para syve të shokut duke i thanë shprehjen: “A e ke frikë Harapin?” Ekziston nji pikturë që asht realizue nga Idromeno në nji prej mejhaneve, afër Prefekturës së sotme, ku Harapi pinte çajin e kamomilit i vetëm në nji kthinë të rezervuar të mejhanes. Idromeno ven bast me pronarin e mejhanes, se ai mund ti bante nji portret Harapit, gja e cila ishte pothuej e pamundun, sepse Harapi ishte mysliman dhe nuk lejonte askend as ta fotografonte e aq ma tepër ta pikturonte. Por Idromeno me miqtë e tij i bajnë një “kurth” Harapit.
Kam mshehë një sekret
Në pallton e lagun nën shiun e kuq
Unë,kalorës medieval në kërkim të paqes.
Paqja…
Nuk ka paqe,
Me njenen dorë më plagos
Me tjetren me shëron,
Prandaj vdes një mijë herë ,
Një mijë herë rilind, shpirti im,
Përjetë turravrap
Çdo shpirt asht një kalë :
Nuk ka tjetër shpirt
Veç atij të dashunuem
E luftarak.
A e ndigjon trokun tem, dashunia jeme ?
Babel i kohnave, i gjuhëve
Ka marrë me vedi ketë herë
Poeteshën-fëmijë
Që derdh ndër re të bardha
Fjalët e saj të humbuna.
Afër krejt afër, me ty, shtri në ty, me ty njitë në ajrin që rrethon lëkuren tande, në aroma oborresh të harrueme, ma përshkojnë zemren mijëra ngjyra, fryma jote deh avujt e mbramjes që bjen mbi natën e zezë. Vec une e ti ndër netë qe i qeshin qiejve. Pyjet përjashta përkulen prej erës, bota e madhe ka fjetë ndërsa na bashkë krijojmë botën e vogël me dihatje kafshësh. A janë këto duert tona apo universi përkdhel pa pritue terrin e dhomës?
Nuk më mjafton me ba dashni me ty. Kënaqem si kush nuk din me të diftue, por prapë due ma tepër due atë që ndij, atë që kam me e futë në trupin tand a ti atë që ke me e futë në trupin tem, e prej aty me fluturue bashkë aty ku kurrkush nuk ka guxue.
Futen kadalë në retinë
Pamjet e ambla të gjallimit
E jeta thith tamblin e kujtimit
4.
Tambli që rrjedh prej tejet
Më mëkon, pa mëkatue
Mendja më del prej krejet
E nisi me fluturue si zogël
5.
A ta jap nji puthje jo mëkatare?
Jetës me iu gëzue si fëmija i vogël
Në shmang të burimit pa dalë huq
Për zemrën që piklon gjak të bardhë
E gjinin që rrjedh tamël të kuq
6.
Gjijtë e varun këtu kaherë
Pakefije po shterrin nji kah nji
I fundmi, larg, duket si derë
Si çinar i vjetër me rranjë të pacak
Dorën ma shtrin
Në hapsinë, si plak.
7.
A ta jap nji puthje jo tinzare?
Në emën të dashnisë që asht këputë
Dashnisë harkëtare
Dashnisë së butë e të vjetër
Që në shpirt mu përhap
Gjarpnushë
Si shkronjat në letër.
