Andrra jeme! – nga Sara Dokaj

Time posted: Monday, February 2nd, 2015 5:28 pm

Share on Facebook0Tweet about this on TwitterShare on Google+0Pin on Pinterest0

Andrra jeme!

Sara jeton n’nii fshat t’vogel ku tetan e njohin njani-tjetrin andaj ite msue me nji atmosfer t’ngroft. Nana e saj ite infermire edhe i jati kite studiua per oficer, po dashurote informatiken. Print i kerkoshin Sars t’andrrotese “Andrrat-thoshin ata- e majn njirin gjall” e shpeshher I tregoshin andrrat e tyne. Qysh e vogel Sara kite andrruar, kite krijua nji bot qi ite vetem e saja. Kur fmit e tjir ju afroshin e pytnin:”Sar cila asht andrra jote?”. Ajo me nji krenari prëj fmijet  n’za e tuj e tun  kryt let ju pergjigjej”Unë do t’ bahem nji princesh.” Nji anderr krejt normale per nji fmij qi udhhiqet prej imagjinats dhe pafajësis s’moshs.

Sars i ite dhan nji korrniz, ku duhej t’venoste pikturen e saj (andrren e saj) dhe tetan pritnin qi  ajo piktur, e kufizume mrena atyne kater skajeve, t’ite nji kryeveper e vertet.Ata nuk e kuptoshin se sa e shtir ite kjo per nji fmi, Sara e jetote jeten ashtu si ajo vite. Kur ajo mushi 11 vjeҫ nana e saj mori nji pun t’dyt n’nji farmaci, nji puni qi e impenjote tan masditen e ajo u kthete n’shtëpi vetem rreth ors shat-tet  t’darks, e tan kjo vetem qi dy vajzave t’saj t‘vogla t‘mos u mungote asgja. Sara e shihte t’amen vetem dy or gjat tan dits edhe në mramje. Nersa t’jatin pothujse nuk e shihte hiç, aj shkote heret n‘pun e  kthehej n’shëpi naten von. E gjete vajzen e vogel, t’lodhun prej lojnave fminore, n’gjum edhe  vetem e puthte kadal n’faqe, tuj u përpjik mos me e ҫua. Koha kalote e n’moshen 13vjeҫare Sara vuni re shikimet gjykuse t’njerzve ju dukte se tetan  pritnin diҫa t’madhe prej saj, kite dasht  gjithmon me ken nji person qi nuk i interreson ça menojn t’tjeret po nuk ite, kshu qi e kapi friga, friga se nuk ishte e mirë sa duhej, friga se piktura e saj nuk kite marr ala nji kuptim.

Filloi t’menonte për t’ardhmen. Kite ndigjue per nji shkoll n’qytet,nji shkoll e mir edhe me emer. Edhe prinve t’saj u pëlqete ajo shkoll.Sara u regjistrua n’konkursin e pranimit. U pergatit shum per dy vjet me rradhe. Msote dhe u përkushtote sikur jeta e saj t’varej nga kjo.

Nji dit perpara provimit masi kite shfletue edhe nji her t’funit librat, ra me fjet heret, e pritte nji dit e ransishme po gjumi nuk po e zate. U rrotudhua dy-tri her n’shtrat e ater nisi të menonte:”Pse po bate tan kyt?” po e bate per print e saj apo per njerzit e tjer, se në t’vertet ajo nuk deshronte me u nda prej shokve të vet dhe t’shkote n’nji shkoll larg shpis,n’qytet, larg fshatit të saj t’vogel. E solli kyt pytje disa her npër men, po nuk po gjete përgjigje, kur pa se gjumi po fillote me e rrejt venosi se n’qoft se deri n’nadje nuk do të gjete nji arsye t’mir ater nuk do t’shkote n’provim.                   U çua prej zanit t’ams:”Sara, drit ҫou se duhet me ik.”
Sara u çuej ja hodhi kraht n’qaf  t’amës edhe i tha:”Kam frig!”
Nana pa e lshue t’bijen i pergjigji:” Ti ije mq e fort se kaq!”
Ajo e lshoi të amen, u ba gati me t’shpejt e shkoi n’provim.Gjat tan rrugs po menote par pasigurit e saj dhe për at qi ai mengjes i ri i kite sjill.
At dit ajo doli fitimtare n’betej. Sot ajo asht 15 vjeç dhe shkon te kjo shkoll. E tan kjo se at dit n’nadje Sara e gjiti arsyn qi  po kerkote, e zbuloi andrren e saj. Piktura e saj tashma ka nis me marr kuptim, ka fillue me ҫel si nji lule jasht reales, po jo mrena kater kufive të korrnizs po ni faqe t’madhe murit, aty ku tetan mun ta shohin.
Ajo qi at dit Sars i dha forc dhe vazhdon me i dhan jap forc edhe sot e ksaj dite asht andrra qi at mengjes zgidhi. Andrra qi nji dit t’ndigjojn t’dalin prej gojs  t’ams ato fjal aq t’mdha per ta:”Jam krenare per ty Sara…