Nji ditë do të mbledhi tana fjalët që kurrë s’ti thashë
t’ambla të buta joshëse të thata shtërnguese
përmbytëse mbytëse.
T’palosuna n’krahnor e mandej shkallës së fytit do ti la me u ngjitë
me ngutin e avashtë të gjuhëve shkumuese.

E mbasi t’kenë mbrritë veshit tand të hollë
mundesh me m’marrë me vedi
e me m’dhurue butësi
a nji litar me m’varë.
Do të pranojshe lari e hi.

Ti ke vdekë kaherë,
e vdekja jote asht shtri tashma në fëtyrat e të gjitha stinëve;
vdes edhe unë nën zhurmën e qetësisë së mortit tand.
 
I bukuri im, sa lule kane ra mbi barkun e ksaj vjeshte,
të tana me nji za të mbytun në ujin që derdh ky shiu i mortit tand.
 
Nuk besoj ma në asnji qiell,n’ asnji diell.
Vjen ti me mortin tand e permbysë stinë të reja.
 
Pse nuk më merr n’atë vorrin tand të përjetshëm,
të jemi bashkë një stinë në vete kockash
që si qen duke u lpi do të shëronte plagët e veta.

Nuk m’ bjen ma ndërmend
për ty as për ata
që n’qet'sinë e netve t’lume,
tue ba bé për qiell e për dhé
derdhin vnerin e ditve t’shkueme;
e kur shohin zogun n’fluturim
Hanën me krye poshtë a nalt gzimin
përqeshin Diellin që i ndritë,prapë
tue ba bé për qiell e për dhé.

Nuk m’bjen ma ndërmend
për ty as për ata
që fërkojnë duert me shend
n’terrin që kanë mbjellë
e tundohen kur del drita
t’friksuem prej syve t’vet.

Ikën…
edhe ata që zbritën dikur prej naltësisht marramendëse
me dëshirën me na falë nji copë qiell ;
ikën të gjujzuem në nji tjetër mënyrë.
Bashkê me ta edhe koha u largue
e na mbetëm sterilë në gropën e orës
pa mujt’kurrë me matë
atë çka tashma kishim braktisë.

31 JANAR 2011

Në fund t’retinës shtrihet bashi i oqeaneve tona
mbushë me zjermin’ e kohës së hershme.
 
Në ekon nudo të britmave të vrame
që në ikje fjalën poetizon,
me besu’ n’kadifen e kullueme të bebes së synit
edhe kur dinamika e tragjedisë
shpërndan në majë t’emocioneve molekulat e kaosit.
 
Harmonia e Natyrës shtërngon borën joshëse
nën ritmin e akrepave mbi ranën e kohës
dhe lagë me yje mallëngjyese
kanjelat e shueme të qiejve tanë.
 
( 19 Janar 2011)