Ka lindë nji kangë
rrëfim i çuditshêm
ku dobësia ka emnin butësi.
*
Dhe habitem
si ajri i artë i syve t’ëngjëllit
shndrit trishtimin.
*
O krim që akuzon bardhësinë e vdekjes
e muzgun e ndrydh në kopshtin e heshtun
A ke rrugë tjetër ku me kalue?
*
Veç Zotit due me i kërkue
pse engjëlli kjan
mbi argjendin e kulluem
të flokëve të mi.
Oh sa bukur, sa bukur, sa
Oh sa bukur, sa bukur, sa bukur...eh sa bukur... e mandej s'ka gja edhe me vdeke.