Albri BRAHUSHA
 
1.
 
A ta jap nji puthje jo trathtare?
 
2.
 
Nësa në parvaz si e marrë
Sillet koha tinëzare
 
3.
 
Futen kadalë në retinë
Pamjet e ambla të gjallimit
E jeta thith tamblin e kujtimit
 
4.
 
Tambli që rrjedh prej tejet
Më mëkon, pa mëkatue
Mendja më del prej krejet
E nisi me fluturue si zogël
 
5.
 
A ta jap nji puthje jo mëkatare?
Jetës me iu gëzue si fëmija i vogël
Në shmang të burimit pa dalë huq
Për zemrën që piklon gjak të bardhë
E gjinin që rrjedh tamël të kuq
 
6.
 
Gjijtë e varun këtu kaherë
Pakefije po shterrin nji kah nji
I fundmi, larg, duket si derë
Si çinar i vjetër me rranjë të pacak
Dorën ma shtrin
Në hapsinë, si plak.
 
7.
 
A ta jap nji puthje jo tinzare?
Në emën të dashnisë që asht këputë
Dashnisë harkëtare
Dashnisë së butë e të vjetër
Që në shpirt mu përhap
Gjarpnushë
Si shkronjat në letër.
 
8.
 
Ma jep nji puthje jo tradhtare!
Nësa nana pret
Vizatue në dritare
Nana pret gjthmonë
Nana e palodhun prej vonesave të mija
Prej netëve vonë
E vdekjes që më ndjek,
Si hija
 
9.
 
E qiella s’ka da
Rrin nalt e s’ban za
Yjnitë janë si gra
Që tesha kanë la
E presin me u tha
Nata ka ra
Puthje s’ka ma
Tanë bota…
Ka pra.
 
10.
 
Bulkthi vishkllon
Pemët s’ furgullojnë
Hana s’asht kërkund
Zogjtë janë strukë ndër fjalë të urta
Kalendari zgjahet si tutkun
Kalojnë sipër do re të buta
E unë
Peshkatar i natës
Lutjet e darkës i fus në strajcë
E zhytem thellë n’zemër të baltës.
 
11.
 
E përmbi
Nalt nëpër bli
Andrrat si fëmijë
Rrinë bripërbri
Unë nëpër shi
Tretem si hi
Pshtillem si mi
Nëpër stuhi
Dikush m’ka ba mëni
E puthja s’asht shpi
Ku mundem me hi
 
12.
 
A ma jep pra puthjen të premtueme?
Se dimni po vjen
E spata bishtin randon
Deri kur
Me pritë
Kështu trishtueshëm
Bashkë me kaçamillin
E moçëm
Në murin e shpisë
Naltue njitë
Zhguellit të kohës
Që pështjellë ka oborrin me kujtime.
 
13.
 
Në flutrim si zoga
Po njitem majes së vetmisë
E me durim si ujku
Po duroj të ftoftin e mospranimit
Rranxë burimit
Ujë nuk kam pi
Anash rrugës së përditshme
Me hap të kadalshëm
Kam me rendë drejt hapësinës
I vetëm
Ashtu si kam ardhë
Vetëm
Kah rruga e bardhë.
 
14.
 
A ma jep puthjen e bekimit?
Që mandej me iu vue shtegtimit
Se ushtarët lanë gjithnji
Mbrapa
Një fotografi
Sa për kujtim
Se rruga vade s’ka
Ushtari si pupul
Mundet me ra
Se qeni i shpisë qan
Kaçamilli jarget
Flutrat bajrake nisen drejt jugut
E në pranverë Toka
Çahet prej plugut
 
15.
 
N’ oda t’errta
Drita e nadjes ban hije
Kapërcyell
Mbi vetlla muresh të përhime
Korrnizat bosh
Tresin pakefije
Treni i vjetër
Si pullaz flutren
Copacopa në damarin e kohës
E mandej
Shpërthen
Kryqetërthuer
Në qytet si flakë
Tue vizatë
Tokën e thatë
 
16.
 
Kalvar
Të gjatë
Të gjarpënuem
Ke para ushtar
Kapërdije rrugën me nji kashatë
Si pranvera
Mbi dimën ngulë dhambët
Herë tue lodrue
Herë i mërzitun
Si vesë shtroju me hangër
Në veshin e ushtrisë
Së gjindjes së babëzitun
Ma poshtë asht nji mand
I pshtjellun me shpresë
E puthje mkatare
Lagun prej lotit tand
 
17.
 
A ma jep nji puthje jo tradhtare?
Hajt pra o bukuri
Këndo
Pa marre
Si hana e mbramshme
Mbi kopshtin e mullagave
Nën tandë të rrushit
Agrepat jeshil
Coptojnë freskinë e hijes
Me kazanin e rakisë
Me bersitë e hjedhuna në qosh
Mushikzat mbi trefil
Dehë prej diellit si kosh
Avuj shpirtnash dalin mbi tokë
E zezë toka si lopa
E habitun
Han barin e kositun dje
 

18.
 
Nën mblesë
Nji pupul e zëzë
Mi merr mendt e kresë
Si lulja pa vesë
Që kurrë s’i xa besë
I lagun prej rrkesë
I lutun prej fesë
Kërkoj ndjesë
Pa asnji shkrepsë
Zjermin me ndezë
I trembun prej rrufesë
Ulem në kujtesë
Ndërtoj nji tryezë
Dhe nji zbulesë
Më çilet mbas kresë
Kaçamilli ka mbresë
Se tash në mbaresë
Ka mbetutn nji shpresë
 
19.
 
Kush e beson
Se andrrat e mija
Janë janë fara zjermit
Të mjelluna në kopshtin
Tand?
Flakadan në fishkëllimat e erës
Si të qame fëmijësh të braktisun
Kush e beson se shprti jem
Asht nji strajcë
Që mbart hinin e mullagave
Të ujituna me tamblin tand?
Kush e beson
Se gishti jem i vogël asht çilci
Që hap portën
Që kurrë nuk u hap
E mbyll synin që kurrë nuk qau?
As unë vetë nuk e di
Pse zjermi që djeg mullagën
Gishtin e vogël as nuk ma përzhit!
 
20.
 
Nën hapa
Toka pshtillet
Si iriq
Nën hurm hija ka hangër barin
E pllumbat mbi fiq
Pijnë hijen e hurmit
Rrkeja e ujit dan mespërmes oborrin e etun
E kështu bari
Terhjek kacamillin
Që vizatë me jarggjurmë
Pellgun e gjelbërt
Tue i ra kryq
Çprej fikut në hurmë
Si hana përshkon kupën e qiellës
Mbrrin kaçamilli para rrkesë
Çan ujin si Mojsi
Mblidhet si gur
Pa kthye kryet
Kah hurmi
Vendxen në mur
 
21.
 
E në perendim
Të nji shprese të humbun
Më shfaqet nji dëshirë e marrë
Për trupin e femnës
Tambli piktik kohon
Nësa femna kadalë
Më fton
Në fundin e andrrës
Të krijueme para kohës
Prej bariut të stinëve
Nji lumni e pikllueme
Ma përkthen shpirtin
Nën mblesa të bardha
Tambli i saj
Ushqim për andrra
Rrke
Kullon nëpër dorën e shtrime
E pikon prej gishtit të vogël
Përmbi mullagat
E mbime në pritjen e gjatë
Për puthjen flaknuese
 
22.
 
Matanë
S’ka asgja
Veç veshë të shurdhën
Si elefantë të ngathtë
Garravaç
Bulktha dhe ftyra pleqsh të mërzitun
Pijnë rrezet e diellit
Në kupa mbretnore
Kurrgja veç stinëve që ngulen si huj
Në shpirtna të shkretuem
Rrjeta gjethesh
E fije qëllimesh
Që kanë hupë kaherë
Ma jep pra nji puthje lojtare
Të mshehun diku nën flokët
E kësaj koke
Tullace.
Kur mundem me pa përtej
Kësaj vije horizonti
Nji shenjë
Nji dritë
A nji përafrim të Fjalës së parë?
 
23.
 
I pashoq asht rrugëtimi
Nëpër ajrin
Që më kujton fytyrën tande
Kanë hupë arsyet
Veç tinguj të mprehtë e rrethor
Valëzojnë
Në errësinë
Pa asnji fije
Përthithem prej fuqisë
E në flutrim
E ndij vedin si peshk
Që kullot hareshëm
Livadin
E frestë
Plot guacka mullagash
Mandej flej
Shtri nbi gjuhën tande
Të lshueme mbi tokën
Që shembet
Pakepak prej idhnimit
E nuhas se si
Shprazet në ajër duhma e randë
E rikrijimit
 
24.
 
Gjethet e kalbuna
Bashkë me të vdekunit
Lodrojnë valse të panjoftuna
Mbi karrike klubesh
Tavolina të rahatshtme
Ku janë diskutue dikur
Çashtje të randësishme
Tashma tinguj pambarim
Kanë pushtue hapsisnën
Si dikur në fillim
Veç mullaga e kaçamij
Randojnë tokën e letsueme
Prej marrisë
Të shërbyeme në pjatë
Si histori
Kurrkush tash nuk mundet
Me pa
Se si ylberi rrethon kupën e qiellës
Vetëm kanë mbetë bulkthat
Që u këndojnë yjeve
Kangë të përzishme
E gjinkallat në heshtje
Zhegun që përcllon
Përcjellin
 
25.
 
Me aheng buzagaz
Shiu i tamblit lëmon
Netët e heshtuna
E na nuk mundena
Me shpëtue asgja
Prej shkatërrimit të kadalshëm
Që pakefije
I ban sendet të sinqerta
Kurrë ma parë
Kujtimet nuk kanë kenë
Kaq të shkreta
E andrrat kaq të frikshme
A ma jep a ta jap
Puthjen e fundit?
Nji takim
Mundena me lanë afër cepit
Të kurrkundit
Në prani të mullagave
A të kaçmijve
Të djersitun prej mundit.
Mos nji duel me gjarpnin
Duhet me sajue rastësisht?
A përmidis mollës që shndrit
Thikën duhet me shti
Në barkun e krymit zverdhun babzisht?
 
26.
 
Ndigjoj zana
Njerëzish në rrugë
Ftyra shoh përtej
Njerëzish ankueshëm
Thërrasin
Ndihmë nësa sipari
Bien teposhtë
Si ylber
Qylyma ende
Të paendun
Enden
Mbi Eden
Zana, zana
Si pejna të këputun shtrihen me heshtë
Mbi heshta panguluna kurrkund
Katund mbi katund
Kat më kat
Hundë nën hundë
Krjimi kthehet edhejherë
Me mund
Mushikzat kanë përla
Përspari retë
Të bardha janë të shtundet
Tundet e përkundet
Djepi i boshatisun
Me lule harlisun vjen maji
 
27.
 
A ma jep nji puthje krenare?
Dashni
E shkulun flokësh
Prej krenave
Të yjnive largpame
Frigue nuk jam
Prej flakës së fjalëve
Që nxjerr goja jote
Goja që pjell si bark
Në qafë kërthizën
Kam përqark
Tambli që pikon prej gishtit të vogël
Almbël më rrjedh
Ndër buzë të shtrime
Si fletë mullagash
Buzë për buzë
Buzë më buzë
Dashni e trathti
Bashkue në nji
Ndërtojnë përmendoren
E rikrijimit
Syni nuk sheh ma asnji
Prej pamjeve të dikurshme
Gishtat ma nuk prekin
As njeni-tjetrin
Dele të bardha kullosin pa kujdes
Mendjen e lodhun
 
28.
 
Në gardhin e kopshtit tand
Ndërtuem me mbramje
Terrsina ban roje
Gërrhet drita
Terri kotet në derë të gardhit
E diku në errsinë projektohen
Pamje të qeta
Hapësina boshe
Sende të vjetra
Kështu të tanë
Ulë janë në gjunjë tuj pa
Kët projeksion të mrekullueshëm
Në trupin e rojes
Që ruen kopshtin tand
Nësa unë diku mes
Territ dhe errsinës
Në aq pak vend
Sa nuk mundet me ndejë asnji mizë
Shoh si ti
Përkund papritueshëm
Djepin ku drita
Gjumin e ban të ambël
Shoh si ti
Prej yjnive
Mjelë tambël
Ndigjoj se si
Tingujt e tamblit
Përhapen në ajri
 
29.
 
Plot ngjyra, natyra
E vërtetë
E sendeve
Hejkë
Thalbin
Prej
Ashtit ka, qysh kur
Lëviz
Trupash
Paformë
Ideja
Se sendet
Janë
Natyra vetë si
Rrathë trekandor
Kokrra dritet
Që ulen teposhtë nëpër re
Tue ra në formë arsyesh, të arta
Terri ka hangër malin
Trekandshat e rrumbullt
Njiten përpjetë
Në formë pyetjesh të paqarta
A ma jep nji puthje çfarëdo?
Lodhshëm
Si kurrë piaca
Gjumon nën kambët
E kalimtarëve të rrallë
Që ecin serbes
Përmbi taka të nalta.

30.
 
Duert mbi sy
Për me pa
Mbrendë asaj që nuk shihet
Kurrkush
Nuk del
Vetëmveç
Tingujt e Tamblit
Jam foshnja e vogël
Përmallshëm
Nana më sheh
Me sytë e grues
E njikohëshëm
Gruaja më prek
Me duert e nanës
Hapsinat boshe vazhdojnë e varen
Në tavanin e pingulshëm
Pamjet e qeta
Mullagat, kaçamijtë e akrepat
Flutrat bajrake
Sendet e vjetra
Fiku, muri e gardhi
Presin të tanë puthjen
E shumpritun
Jepna pra një puthje të gëzueme
Për me mujtë me rinisë
Lëvizjen
Që botën e vogël
Me e gjallue edhejherë
Që lulet e majit të harlisen.
 
31
 
E puthja s’vonoi me ardhë
Përmidis dimnit
Acarit e murlanit
Rifilloi edhejherë pranvera
U rroka kështu prej puthjes tande
Ashtu si nana mbështjell në krahë
Fëmijën e vogël
U përqafova prej kujdesit
E fati nisi me ndryshue
Ashtu si dielli nis me dalë mëngjesit
Flutrova i lumtun prej rastit që mu dha
Një i vdekun më dha borxh shpirtin e vet
U plotsuen lutjet e mia
Filluen lulet me çilë gjeth të reja
E bulkthat natyrshëm kënduen për mue
Kënduen gëzueshëm gjinkallat
E u përhap nëpër hapësinë hareja
I dalldisun prej flutrimit
Qiellin e përshkova tej për tej
Lodrova sa mujta nëpër rrathët e parrsit
Si bleta mblodha shijet e luleve hyjnore
Utopi të reja dhe andrra pa fund
I krasita si si të ishin fije bari
I dehun prej avujve shumëngjyrësh
Nuk isha ma ai i pari
E nji fëmijë i vogël më buzëqeshte ndër krahë
I këndoja kangë
Që ai nuk i merrte vesht
E merrshe ndër duer e hidhshe përpjetë
Pa e ditë se mbas të tanë kësaj hareje
Diku atje tej më priste nji rrjetë.
 
32
 
Duert e mia ndërtuen ngadalë
Një fat prej peshku
Fitore të mëdhaja
Humbje edhe ma të mëdhaja
Një krenari qorre
Që nuk më la ma me pa
Se rrjeta thurej përditë
Prej gishtave të mi
Puthjen fatlume e ktheva
Në kafshim
Në dënim
Kadalë e me durim
Ashtu si teja bren mobilien
Si krymi i zverdhun babzisht mollën
E brejtën jetën time
Kotësia e madhështia
Këta kanibalë që ushqehen me
Andrrat e buta, u banë kurthe
Nata kulçedër
Gjumi u ba ujë
E buka u kthye në gur
Çfarë fatit të jashtëzakonshëm e fatkeq
Kanë ata që guxojnë me fluturue shumë nalt
Jo se mund të bien poshtë
As se mund të digjen
Porse kanë mundësi me pa kotësinë
Me pa gjithçka që prej poshtë nuk shihet
Dinë se çka do të ndodhi nesër
E kuptojnë se zemra do t’u copëtohet prej thikës
Zani do t’u çirret prej heshtjes
Sytë do t’u lagen prej gjakut
E shpirti do t’u rrethohet prej frikës
 
33
 
Kështu pra
Në moshën e Aleksandrit
E të profetit prej Palestinet
I strukun në qoshe
E më kishte mbulue nata
Nisa prapë me gjallue
Tue u sjellë e përcjellë
Prej ideve që nuk dalin kurrë në dritë
Mbini edhe nji lule e mbjellun kaherë
Nalt në qiell për do ditë
Shkruhej emri jem
Por e dijsha se s’ka me zgjatë
Dhe do të frynte nji erë
Dhe jeta përsmbrapshtit
Do merrte edhejherë
E atëherë më duel shpirti
Prej krahënorit
E njerëzve u tregova dritën dhe errësinën teme
A ndoshta të tynen
Por nuk desht askush me e ditë
Errësinën që ka mbrenda tij
Kështu jeshë vetëm
Aty ku unë jetoj ma mirë se askusnd
Në një vetmi të kandshme
Ku kotësia si maje gjylpane
Shpon lëkurën e jetës
Dhe madhështia si mushkajë tinëzare
Ta thith gjakun e shpresës
Lutjet e mia për nji puthje
U banë përditë e ma monotone
Por ti prapë nuk më braktise
Sërisht prej teje mora jetë
E nisa me andrrue
 
34.
 
Por nuk mbaron me kaq
Vuejtja ma e madhe
Ende nuk ka ardhë
Puthjet mprehen
E në thika kthehen
Me durim e kuptoj
Se lodhja po më kapit
Vena po bahet helm
E druni djeg si zjerm
Gjithnji ndërtoj me duert e mia
Anije prej letre
Me u arritiseë
S’di se ku
E prapë cunamet e botës
Më sjellin në breg
Të cfilitun
Si Robinsonin në ishullin e vtmisë
Më duhet me mbijetue
Nëpër kënetat e përbaltuna
Nëpër netët e lagshta
Në terrodat e agjasë
Me rishpikë gjithçka prej fillimit
Tue largue idat e idhnimit
Tue pa se si
Zemrën ma terhjekin rrëshqanë
Rrëshajat me të cilat
Ndava edhe shtratin
Duke e ndi se si
Mishin ma hjekin prej ashtit
Hardhucat kalimtare
Ah, mandej gjithçka shpërthen
Bora digjet në zjerm
E mendimet tinëzare
Lahen si rikat në liqen.
 
35....

 
36.
 
Ç’ ka ka tinzare kjo botë?
Ujin, tokën, zjermin apo ajrin
Kam pi ujin lumnisht
Me kam hanger te mira prej toket
Zjermit jam xe sa jam djegë
E ajrin kam thithë përditë
E prapë i pangimë
Deri në maje të kresë
Krijesë e mbjellun në pashpresë
Puhje plot trishtim
E lotë gëzimit
Në tokën e thame prej idhnimit
A më difton se ku mshehet
Magjia e kësaj kotesie?
Apo çdo gja asht e dekun
I dehun, me pa diku thellë
Në zemrën e tokes, ku flen nji shpirt
I zhgrehun në vaje ditëve që vdesin
Oh pasha njatë diell
Due me këndue nji kangë
Për Ty
Nji puthje të pashoqe
Due me andrrue me ta dhanë
Atë që flen mbrenda barkut tem
Due me ta falë
Yjet nëpër duer kanë me rrshitë
Njashtu si atëherë kur isha krejt i vogël
Kështu edhe tesh që jam rritë
Bulkthat due me i nisë në udhëtim
Në kalvarin ku gjanat
Kanë nji fytyrë pa shpirt
Flokë pa rranjë
Thoj pa gishta
Pa bishta si ftoj
Farë që pret me mbi
Në një tokë të huej
 

37.
 
Ajo që duket si dritë
Nuk asht tjetër
Veçse terr i njeshun
Prej afër sheh
Dritën e vërtetë
Mbrenda territ të tmerrshëm
Prej afër
Sendet duken ndryshej
Ngjyrat e humbin forcën
Kali asht pa karrocën
I harlisun asht bari
Andrrat me fije arit
Rreshton me dekë
Si pemët në muzg
Dihasin me dinjitet
Pa gjini mbështillet jeta gemash
Pemëve që nuk bajnë ma fruta
Qielli deshmon ngjyrën e vet
Rrencake
Deti kadalë pin krypen e lumenjve
Baticat ushqehen me kaçmaij
Po keta fëmijë
Që losin në ranë
-Nanë, a ta baj nji kala?
Fati i con tingujt si don era
Të tjera janë notat
Fokat në pishinë buzëqeshin si zojusha
A duhet me i besue gjithnji pamjeve të buta
Që sytë na ofrojnë?
Cila asht mënyra me kapercye
Këtë gardh që ndan
Botën prej rrotës së kohës?
Flej me gjumin nën sjetull
Me kryet nën nji qiell tjetër
Mjegull e butë mbulon krejt hapsinen
Ndër fjalë hyjnore
Gishtat me gishta përdridhen.

ALBRI BRAHUSHA
 
Tiranë
Gusht 2003-…