Andrra jeme – nga Arba Troshani

Andrra jeme Qiell i vranët.Kjo qe gjaja e parë qi pashë nadje sa çela sytë..Kshi ditsh fillohen tan pesimizem e nuk t’bahet me u çue.Megjithat nuk m’u rrite ma n’shtrat.Tuj u çue ndigjova zanin e pezmatuem t’motres,teksa ajo qasej afer meje. -Cka ke?-e pyeta. E ajo si përgjegje zgjati duert e vogla, qi majshin nji

Continue Reading →